آبپاش ها همیشه ایمن تر نیستند—خطرهای پنهان بیش از-طراحی
پیام بگذارید

بسیاری از صاحبان ساختمان ها و مهندسان تصور می کنند که افزودن آبپاش های بیشتر به طور خودکار ایمنی آتش را بهبود می بخشد. در حقیقت، اگر تامین آب و تعادل هیدرولیکی به درستی در نظر گرفته نشود، تراکم بیش از حد آبپاش می تواند کارایی سیستم را کاهش دهد.
هنگامی که آبپاش های زیادی نصب می شود، فشار آب و سرعت جریان در هر سر ممکن است به زیر آستانه طراحی کاهش یابد. در نتیجه، اسپرینکلرهای منفرد ممکن است نتوانند آب کافی برای سرکوب آتش را تحویل دهند و احساس امنیت کاذب ایجاد کنند. شلوغی سیستم ها همچنین می تواند منجر به آسیب غیر ضروری آب در طول فعال سازی شود.
علاوه بر این، آبپاشهای{0}}زیاد یا با جریان بالا در فضاهای محدود میتوانند لایه دود داغ را مختل کنند و آتش و دود را با سرعت بیشتری پخش کنند. در انبارها، آبپاشهای فاکتور K{2} بزرگ برای قفسههای بلند ایدهآل هستند، اما ممکن است در فضاهای سقف پایین، تلاطم ایجاد کنند و راندمان سرکوب را کاهش دهند.
ایمن ترین و موثرترین سیستم آبپاش دقیقاً برای بار آتش سوزی، چیدمان و نوع اشغال ساختمان طراحی شده است. محاسبات هیدرولیکی مناسب، هدهای با قرارگیری استراتژیک و ویژگی های جریان مناسب تضمین می کند که اسپرینکلرها همانطور که در نظر گرفته شده بدون به خطر انداختن ایمنی کار می کنند.
نتیجه گیری: آبپاش های بیشتر به طور خودکار به معنای محافظت بهتر نیست. ایمنی مطلوب در برابر آتش از طراحی هوشمند ناشی می شود، نه کمیت محض.






